Begin september was Amber nog even bij ons, nadat haar vrienden weer richting Brielle en Oostvoorne waren vertrokken. Zo kreeg ik nog een echte quality day met haar. Op 4 september moest ze weer naar huis. Maar in de wetenschap dat haar tijdelijke contract misschien zou stoppen, had ze al plannen gemaakt: Thanksgiving bij Ricardo en met Kerst bij ons. Kleine vooruitzichten misschien, maar ze geven houvast en maken dat je met plezier naar de toekomst kijkt.
Deze maand hoopten we ook meer te horen van de gemeente over onze vergunningen. We waren samen met Nuno op het gemeentehuis geweest en voor hem leken alle pijlen op oktober te staan: verhuizen. Zelf hielden we een slag om de arm, maar stiekem dachten we toch dat we vóór Kerst eindelijk in ons huis zouden zitten.
Omdat onze eigen garage inmiddels was opgeleverd. Ja, inderdaad, vóór ons huis! Konden we eindelijk beginnen met klussen. We startten met schilderen. Volgens mij waren wij de eersten die hun garage echt mooi maakten. Het werkte aanstekelijk, want al snel volgden anderen.
Net nadat Amber was vertrokken, en vlak voor mijn verjaardag, kwamen Connie, Marcel, Jeanette en Lars een paar dagen naar Portugal. Mijn verjaardag vierden we natuurlijk bij Numa, en dat werd een feest. Wat Jasperina en ik steeds weer opvalt, is hoe intens mooi zulke bezoeken zijn. Je deelt vaak méér dan wanneer je naast elkaar woont. Met Lars en Jeanette hebben we al zo veel meegemaakt dat die band onbreekbaar voelt. Via hen kwamen Connie en Marcel in ons leven, en ook daar delen we inmiddels jaren aan herinneringen. Wij noemen dat: gouden momenten.
Na hun vertrek waren Jasperina en ik weer even “alleen”. Terug naar onze routines. Klussen in de garage, op zondag met de Leica naar het strand bij Ferragudo, en genieten van precies dat waarvoor we naar Portugal zijn gekomen.
Aan het einde van de maand kon ik werk met plezier combineren. Eerst naar Athene voor zakelijke demo’s, en daardoor ook naar de bruiloft van een ex-collega van Q88, Athina. Ze trouwde in Marmari, een plaats die als een soort schiereiland met Athene verbonden is. De bruiloft voelde als een grote Q88-reünie. Sommigen werken nu nog met mij bij Veson, maar het grootste deel is inmiddels verder gegaan. Veel tijd bracht ik door met Fotis, ik mocht zelfs een nacht bij hem thuis slapen. Dat was pure quality time.
Marmari voelde als een mini-vakantie met collega’s en ex-collega’s. Ik zal zeker nog foto’s toevoegen. Aan het einde van het feest liet ik het nummer Dochters van Marco Borsato draaien. Dat raakte veel vaders, en vooral de vader van Athina. Mooie, intense momenten.
Daar is ook een zaadje geplant. Meer kan (en wil) ik daar hier niet over zeggen, dit verhaal is publiek. Wie meer wil weten, mag me altijd bellen.
Op de terugweg was ik nog even in Nederland, om de dag erna weer terug naar Portugal te vliegen. Het laatste weekend van september waren ook Ray en Fannette bij ons. Ray bleef nog wat langer om met vrienden te golfen.
Een triest incident sloot de maand af: op 30 september werd op klaarlichte dag bij de Jumbo de fiets van mijn moeder gestolen. Dankzij snelle acties op social media werd de fiets wonder boven wonder de volgende dag teruggevonden, door oplettende burgers.
En dan is september voorbij. De verwachting om in oktober te verhuizen bleek niet uit te komen, anders hadden we de afspraken al gehad. Niet dus…
Intussen was Chris samen met Victor druk bezig met het opstellen van een scheidingsconvenant. Het begon goede vormen aan te nemen, maar bij ons leefde de zorg of Victor het financieel wel zou redden, en of de bank(en) zomaar akkoord zouden gaan als hij de hypotheek alleen zou dragen. Geen fijne periode. Het gaf spanning, en uiteindelijk ook stress.
Geef een reactie