De dag begon om 5 uur s’ochtends en eindigde voor mijn gevoel 2 dagen later. Het was een lange reis en ging niet zo soepel als verwacht. Ik werd zoals eerder genoemd gebracht door mijn schoonmoeder en twee beste vriendinnetjes Vera en Madelief. Het was super fijn dat ze mee gingen en mij hielpen met alles. Ze mochten zelf mee tot het inchecken van mijn bagage. Daarna moest ik helaas gedag zeggen en ik moet zeggen dat viel mij toch wel zwaar. Het besef kwam gelijk toen ik weg liep, dat ik vanaf nu alles zelf moet doen. Het is spannend maar ook erg leuk om een nieuw avontuur helemaal alleen aan te gaan. Ik kwam heel snel door de security (er was gewoon geen rij) en mijn paspoort check ging ook super snel. Daarna ging ik naar mijn gate en later kwamen ook de 2 jongens van mijn school daar aan die ook naar San Jose gaan. Ik kende de jongens nog niet, maar ze zijn erg aardig en het was fijn om iemand te hebben om mee te praten.

Eenmaal in het vliegtuig zat ik naast een hele aardig jongen uit Texas, alleen hij was best wel ‘lang/groot’. Dus het was Ietsjes krap. Maar de vlucht was erg prettig en eigenlijk heb ik bijna alleen maar geslapen en 1 film gekeken. Het eten vond ik niet zo lekker, maar ik had toch niet veel trek. De eerste stop was Minneapolis en daar werd ook onze visa gecheckt. In de rij maakte we er nog wat grapjes over, maar uiteindelijk kon ik er niet meer om lachen. Ik mist namelijk een document (de DS-2019) die je geprint mee moet hebben. Ik had hem alleen maar op mijn telefoon. De officier was ook erg gemeen tegen mij en dreigde zelfs dat hij mij terug naar huis kon sturen. Uiteindelijk nam een andere officier mijn paspoort mee en moest ik wachten in een wachtruimte voor mensen die problemen met hun visa hadden. Ik was zo bang en gestresst en wist niet wat mij overkwam. Ik had daar een uur moeten wachten tot ik eindelijk geholpen werd. Gelukkig na een gesprek met een andere officier mocht ik toch door. En het gekke is dat 1 van de jongens ook zijn formulier niet geprint mee had en hij werd wel gewoon gelijk door gelaten. Het ligt er dus echt aan wat voor officier je krijgt bij de visa check.

Na 5 uur lang wachten konden we boarden voor de vlucht naar San Jose! In de 5 uur wachten had ik lekker sushi gehaald voor mij zelf en de luchthaven van Minneapolis ontdekt. Helaas zat ik wel naast een stinkende oude man in het vliegtuig. Gelukkig was het maar 3 uurtjes vliegen. Ik probeerde ook wakker te blijven, zodat ik vast in het juiste ritme zat. Het was een rot vlucht, maar uiteindelijk waren we aangekomen in San Jose! Met landen had ik wel heel erg last van mijn oren en 1 oor krijg ik tot de dag van vandaag niet open. 

De koffers kwamen ook super snel en ik had zo een Uber geregeld naar mijn verblijf plaats voor de komende 4 maanden. Het was maar 14 minuten rijden naar het International house en de deur werd ook gelijk vrolijk voor mij open gedaan. Iedereen was super enthousiast en hielp mij gelijk. Ik was echt verrot en probeerde zo vrolijk mogelijk terug te doen. Ik werd naar mijn kamer gewezen en was gelijk uitgenodigd om naar de ‘coffee night’ te komen. Coffee night is een avond dat een groep van het huis iets organiseert. Het mag alles zijn, van een wellness avond naar een spelletjesavond. Ik voelde me helaas niet helemaal op mijn gemak nog en koos ervoor om lekker om mijn gemakje mijn spulletjes uit te pakken en mijn kamergenoot te leren kennen. Ik ben zo ontzettend blij met mijn ‘roommate’. Haar naam is Hannah 21 jaar en komt uit Engeland in de buurt van London (Winchester). Het klikte gelijk super goed, alleen ik was zo moe dus we gingen al best snel slapen allebei. Zo eindigde mijn eerste dag van mijn nieuwe avontuur en ik kijk uit naar wat komen gaat!

Een reis maken is super leuk en goed om jezelf te ontwikkelen. Voor het eerst inn mijn leven ga ik zo ver reizen en zo lang weg. De USA is niet echt om de hoek en ik ga voor 5 maanden daar wonen. Het is een spannend en leuk avontuur waar ik niet op kan wachten! Het enige nadeel is afscheid….

Ik vind het heel moeilijk dat ik van iedereen waar van ik zoveel hou afscheid moet nemen voor zo lang. Allereerst moest ik afscheid nemen van mijn ouders. Die wonen nu in Portugal, waar ik begin juli op vakantie was. Ik kon ze nog een week zien en leuke dingen doen. Alleen daar kwam helaas een einde aan en een moment van afscheid nemen voor 5 maanden. Dit was erg lastig, maar ik weet dat ik dit kan en mijn ouders trots op mij zijn.

Ik had op 17 juni al een groot afscheid feest gehouden, waar iedereen naar toe was gekomen. Ook de week voor dat ik weg ging heb ik nog met mijn familie afgesproken en een hapje gegeten. Dit vond ik heel fijn om nog even te doen. Ook voor mijn dierbaarste vrienden had ik thuis nog een borrel gehouden, wat ook erg gezellig was. Nu ga ik morgen het vliegtuig instappen en moet ik ook afscheid nemen van mijn vriendje Niels, die ik ontzettend erg ga missen! Gelukkig steunt hij mij in mijn keus om deze reis te maken en komt onze relatie er alleen maar sterker uit. Hij kan helaas niet mee naar het vliegveld en moet daarom al eerder afscheid nemen dan verwacht. Gelukkig kunnen mijn 2 beste vriendinnen wel mee en rijdt mijn schoonmoeder ons erheen. Genoeg steun en liefde!

Een jaar geleden ben ik samen met mijn vader op het geweldige idee gekomen om voor mijn studie naar het buitenland te gaan. De reis gaat zich voorzetten naar San Jose Californië. Hier ga ik een half jaar studeren op ‘The San Jose State University. Ik ga echt het college leven ontdekken en wonen op campus in het International House (zit nog een heel verhaal echter, maar dat komt later). Het plan is eigenlijk ook om na San Jose mijn stage te volgen in het buitenland, maar dat is nog in werking. Eerst mijn avontuur in San Jose en daarna zie ik wel waar mijn reis gaat eindigen. 

Het eerste waar ik tegen aanliep om deze reis te kunnen maken was de IELTS Test. Gelukkig had ik die in 1x gehaald met een 7. Ik moest de uitslag van de test en een hoop andere documenten inleveren voor de university. Uiteindelijk was ik aangenomen op de university van San Jose. Dat was de eerste stap, daarna kwam stap 2: Visum aanvragen.

Ik ging gelijk mijn visum aanvragen, alleen duurde dit langer dan verwacht. Het is blijkbaar tegenwoordig normaal om je paspoort op te sturen voor je visum. Dat was erg spannend om te doen, maar uiteindelijk goed gekomen. Ik kreeg 4 weken voor vertrek een bericht dat mijn visum is afgewezen. Bleek dat ik de rekening nog niet had betaald (oeps). Gelijk de rekening betaald en 2 weken later kon ik hem ophalen in Nieuwegein bij een PostNL punt. 

Toen volgde een ander probleem: slaapplek op campus. Blijkbaar was er een lange lange wachtlijst om een kamer te krijgen op campus (dit wist ik niet). Ik had mij 4 maanden voor vertrek aangemeld voor een kamer, maar kwam 3 weken voor vertrek er achter dat ik op een wachtlijst stond (nummer 446 van de 600). Dat zag er dus niet roos kleurig uit. Stress kwam gelijk en ik moest gaan zoeken naar iets anders. Gelukkig was er al optie nog het International House. Een huis op campus speciaal voor internationale studenten. Ik had mij gelijk daarvoor aangemeld en had geluk. Er waren nog maar 2 plekken toen ik mij aanmelden. 

Nu heb ik mijn koffertjes ingepakt en ben ik klaar voor vertrek. Ik merk dat ik het wel heel spannend vind en zenuwachtig ben. Ik ga natuurlijk ook iedereen thuis super erg missen en mijn ouders die ik al moet missen nu ze in Portugal wonen. Ik ga mijn best doen en er de beste tijd van maken!