Madelief, Amber en Niels waren er in onze tweede vakantieweek. Dus ook hier was het essentieel nog een auto te huren voor m ons te verplaatsen. De BMW heeft maar vier zitplaatsen en heel eerlijk gezegd parkeer ik hem niet graag zomaar overal.
Club Nau Sushi en live muziekOok deze week veel eten (en drinken)Dolfijnen spotten Zo indrukwekkend
Het zwaarste van de laatste week was afscheid nemen. Afscheid van onze kleine meid. Amber gaat een half jaar alleen naar Amerika haar droom najagen. Zelfstandig het avontuur opzoeken, hoe het is om in een vreemd land, een andere cultuur, te studeren, te leven, nieuwe vriendschappen aangaan, je bestaande vriendschappen achter te laten en ervaren wie je trouw blijven aan je hechte vriendschap, je vriend je liefde, je familie, iedereen die je dierbaar is een poos moeten missen. Heel veel respect voor Amber.
Ik ken de pijn, de pijn om ver weg te zijn, in een andere tijdzone, weg van iedereen. En ik mag niet klagen, ik was hooguit een paar weken van huis. De littekens heb ik wel. Niet voor iedereen weggelegd, maar wijzer worden doe je zeker. Amber we zijn trots op je!
70 kilometer tranen
ONE WHO LIVES SEES MUCH. ONE WHO TRAVELS SEES MORE!
Amber we kunnen niet wachten om je weer te knuffelen.
Emigreren en dan gelijk veel visite krijgen is dat erg. NEE natuurlijk niet! 24 juni kwam ma naar ons en een paar dagen later Victor en Madeleine. Enerzijds omdat we het huis van Sander al hadden gehuurd, dus waarom daar geen gebruik van maken, maar ook om te laten zien waar we uiteindelijk de komende tijd slapen.
Ik had in dezelfde periode ook al mijn vakantiedagen opgenomen, dus voor ons was het gelijk vakantie vieren in eigen land. Het is denk iedereen bekend dat we na 27 jaar wel de plekjes weten te vinden waar we ons relaxed voelen (sorry voor het Engels). Ook vonden we het lekker om quality time (oeps weer Engels) met mams, Victor en Madeleine te hebben.
Helaas ging precies voordat Victor en Madeleine kwamen de Skoda kapot en moesten we voor veel geld een auto huren. Maar we weten nu wel dat we best wel een VW Taigo zouden willen hebben.
De reis heeft veel van de versnellingsbak gevraagdWe hebben heerlijke dagen gehad!Genoeg gegeten SupEten, 🍽️ Solar o FareloEn nog meer snoepen bij Gomba in LagosO ja en ma wilde hetzelfde badpak als Cocky
Nee hoor dat laatste was niet waar, maar puur toeval (bestaat niet).
Na een week kwamen Amber en Niels en Madelief ook voor een week. Er was een overlap van een dag. Dat was voor mij en Jasperina heel fijn om de hele boel compleet bij ons te hebben. En als je dat dan zo even opschrijft dan besef je je weer hoe je ze mist.
Mijn oma Jenny kon vroeger wel eens sarcastisch zeggen “zo kom je een schop tegen de deur geven?”, en vind ik een schop meer dan genoeg in deze tijd, even een glimp, een hoofd om de hoek van de deur, een teken van leven, dat is er niet. Het is FaceTime, videobellen, daar moeten we het nu mee doen.
We begonnen de reis met deze grond. De droom was in Ferragudo te gaan wonen. Wanneer was eerst als we ooit met je pensioen zijn, maar door COVID-19 werden de plannen anders. Nu genieten, nu het nog kan. Het klonk ongelofelijk we kochten de grond van de burgemeester van Ferragudo, die het eigenlijk ooit voor zijn dochter kocht, maar die wilde uiteindelijk helemaal niet in Ferragudo wonen.
Dus hoe makkelijk zou het zijn een huis te tekenen in de stijl van de straat. Getekend door de burgemeester, want die was tevens architect. Dat moet toch de papiermolen in Portugal bespoedigen?
Helaas ging dat laatste niet op pas vorig jaar (2022) november was er een OK op onze plannen. En dan moesten we nog wachten op de aannemer, die inmiddels 50% duurder was geworden. Dan zouden we misschien ergens in 2027 wel een huis hebben.
Nou ons budget was niet met 50% toegenomen en we hebben eigenlijk geen zin zolang te wachten. Vanaf afstand volgende stappen nemen was ook geen optie, dus “on-site” zijn is een must als we echt iets willen. Doordat we een telefoontje waagden naar een bekende makelaar kregen we plots de optie om in mei voor een jaar minimaal in Portimão te wonen, notabene in zijn appartement dat te koop stond. Dus de plannen wijzigde zich, we gaan er wonen en “op ons gemak” kijken naar iets anders en ons stukje grond verkopen.
Nou 22 juni waren we hier dus permanent met Leica, Berto en Peppi. Het is nu 12 augustus en we hebben al een tweede huurappartement gehuurd waar we 1 oktober in kunnen trekken, zo goed als zeker een voorlopig koopcontract getekend voor een huis in Parchal, het dorp dat aan Ferragudo vast ligt.
Onze grond hebben we via EXP te koop gezet met hulp van Paulo en Sonia (beide makelaars bij EXP realty group). Paulo kennen wij nog van een aantal jaar geleden, een rustige en bekwame man. Zij hielpen ons al in de eerste week toen we een geweldig penthouse te koop zagen. Zij hielpen ons met investeringsadvies en berekende de waarde. Zo ook de waarde van de grond. We hebben eigenlijk besloten om zoveel mogelijk onze zaken met hun te doen.
Rua de Pé do Cruz
Ook via Paulo hebben we een huurappartement gevonden dat we ook hebben overwogen om te kopen als investering en te overbruggen, maar dat durfde we niet. Het mooie daar is dat ze nog opgeleverd moeten worden en dus alles nieuw is. Nog beter is de grote garage die erbij zit. Dat is weer een ander verhaal. Helaas is de huur enorm hoog, maar dat moeten we dan voor “nieuw en luxe” over hebben.
Rua Rio Arade, Parchal
Er is en was geen noodzaak om nu al iets te kopen, maar wat heel duidelijk was is dat we zo dicht mogelijk bij (het liefst in) Ferragudo wilde wonen. Maar iets bestaands is enorm duur en niet naar ons zin of behoeft opknappen. Dat wilde we niet. Iets anders kopen dat nog gebouwd moet worden duurt minimaal 24 maanden. Zelfs wat we nu hebben gekocht heeft een risico. Wel weten we dat we in tien minuten op de fiets op Praia Grande zitten of in het centrum/winkels bij Portimão. Hier hebben we een “rijtjeshuis” wat we nog naar onze hand kunnen zetten.
Voordat we naar Portugal vertrokken hadden we vijf fietsen. Tsja welke zullen we meenemen? Het is toch wel heuvelachtig en Jasperina wilde zelfs de hondenmand voor op de fiets meenemen. “Dan kan ik af en toe ergens gaan wandelen met Leica”.
Door een meevaller besloten spontaan e-bikes te kopen. Niet overdreven duur, maar wel met een community die enthousiast over deze fietsen waren en zeer positieve reviews op het internet. Dus in plaats van minder fietsen gingen we naar zeven. “En ja voor Leica waarschijnlijk toch te warm om te wandelen” (en dat klopt tot op heden).
Jasperina was verliefd op avocado green geworden en dat resulteerde in twee maanden wachten en afleveren in Portugal plus dat ik mijn conditie op peil heb gehouden met mij Skoda mountainbike, terwijl Jasperina happy op de blauwe kon fietsen.
Inmiddels genieten we intens van de fietsen. Na werktijd een stuk fietsen en eindigen op het strand bevalt heel goed! Wel moet je lef en durf combineren om ergens te komen. Je moet wel gewoon tussen de auto’s rijden. Dat zijn ‘de regels’ hier. Nou ja over de regels zal ik ook nog wel eens een stukkie schrijven.
Nu drie fietsen in Portugal en nog vier in Nederland. 😜
Na een paar maanden wachten nu de BMW op Portugees kenteken. Heel raar maar nu pas voelt het alsof je hier echt woont. Wat een voorrecht. Maar wat een papiermolen moet je trotseren om dit voor elkaar te krijgen.
Recente reacties